นี่เป็นกระทู้ที่2ของเรา ว่าด้วยเรื่องเพื่อนค่ะ..เรื่องมีอยู่ว่า...
เราเคยมีปัญหากับเพื่อนในห้องตอนม.ปลายค่ะแต่สุดท้ายพวกเราก็จากกันด้วยดีต่างคนต่างแยกกันไปเรียนในที่ที่แต่ละคนอยากจะเข้าค่ะ จนมาถึงตอนนี้เราอยู่ปี1 ซึ่งตอนแรกเราก็คิดว่าทุกอย่างโอเคทุกมันดีไปหมดแต่อยู่ไปแล้วเรากลับมีปัญหากับเพื่อนในกลุ่มค่ะ ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจว่าที่เพื่อนเราทำอยู่คือพวกเขาต้องการอะไรแล้วเราทำอะไรผิดรึป่าวเพื่อนถึงเปลี่ยนไปกันหมด แต่พอมาวันนึ่งเราก็ได้นั่งคุยกันว่ามไรกันรึป่าวไม่ชอบอะไรรึป่าว ซึ่งในวันนั้นก็คุยกันรู้เรื่องแล้ว ส่วนตัวเราเองก็พร้อมที่จะปรับให้เข้ากับเพื่อนๆ หลังจากวันนั้นเราก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี เวลามีอะไรเพื่อน็มักจะคุยกันแค่สองสามคนซึ่งเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย เราก็เลยรู้สึกเหมือนเป็นตัวประหลาดที่เดินไปไหนเพื่อนก็คบก็คุยกันอยู่แค่สองสามคน เราเลยเลือกที่จะเดินออกมาดีกว่าค่ะ คับที่อยู่ง่ายคับใจอยู่ยาก เรารู่สึกอึดอัดไปหมดไม่สามารถพูดเรื่องนี้กับใครได้เลยไม่สามารถระบายเรื่องนี้กับใครได้เลย แล้วก็ไม่รู้จะทำตัวยังไงเวลาอยู่กับเพื่อนในกลุ่ม จนมาถึงทุกวันนี้! เราพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมทุกอย่าง จากอะไรที่เป็นตัวของตัวเองมากๆก็ลดลงค่ะ พี่เราบอกเรามาว่าชีวิตมหาลัยที่ว่ายากแล้ว ชีวิตการทำงานยากกว่าเยอะค่ะ เพราะฉะนั้นเราต้องรู้จักเพิ่งต้วเองให้ได้มากที่สุดแล้ววันนึงเราจะพบเพื่อนแท้ของเราจริงๆ เลยอยากรู้ว่าการคบเพื่อนเค้าวัดกันที่อะไรค่ะ
ปล. เราเป็นคนที่ค่อนข้างจะเรียนเก่งแต่ก็ไม่ถึงกับเก่งมากเท่าไหร่เพื่อนในกลุ่มมักจะขอความช่วยเหลือกับเราเสมอในตอนสอบและทำงาน พูดง่ายๆก็เกาะนั้นแหละค่ะ
ปล.2 เราเป็นคนที่รักเพื่อนมากให้ใจเกิน100% แต่ไม่รู้ว่าเพื่อนจะให้เรากลับมาเท่าไหร่
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ อาจจะมีงงบ้างแต่อย่างน้อยก็สบายใจกว่าการที่เราเก็บไว้คนเดียวค่ะ
...เฉาก๊วย...
เพื่อนวัดกันที่ตรงไหน ?
เราเคยมีปัญหากับเพื่อนในห้องตอนม.ปลายค่ะแต่สุดท้ายพวกเราก็จากกันด้วยดีต่างคนต่างแยกกันไปเรียนในที่ที่แต่ละคนอยากจะเข้าค่ะ จนมาถึงตอนนี้เราอยู่ปี1 ซึ่งตอนแรกเราก็คิดว่าทุกอย่างโอเคทุกมันดีไปหมดแต่อยู่ไปแล้วเรากลับมีปัญหากับเพื่อนในกลุ่มค่ะ ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจว่าที่เพื่อนเราทำอยู่คือพวกเขาต้องการอะไรแล้วเราทำอะไรผิดรึป่าวเพื่อนถึงเปลี่ยนไปกันหมด แต่พอมาวันนึ่งเราก็ได้นั่งคุยกันว่ามไรกันรึป่าวไม่ชอบอะไรรึป่าว ซึ่งในวันนั้นก็คุยกันรู้เรื่องแล้ว ส่วนตัวเราเองก็พร้อมที่จะปรับให้เข้ากับเพื่อนๆ หลังจากวันนั้นเราก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี เวลามีอะไรเพื่อน็มักจะคุยกันแค่สองสามคนซึ่งเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย เราก็เลยรู้สึกเหมือนเป็นตัวประหลาดที่เดินไปไหนเพื่อนก็คบก็คุยกันอยู่แค่สองสามคน เราเลยเลือกที่จะเดินออกมาดีกว่าค่ะ คับที่อยู่ง่ายคับใจอยู่ยาก เรารู่สึกอึดอัดไปหมดไม่สามารถพูดเรื่องนี้กับใครได้เลยไม่สามารถระบายเรื่องนี้กับใครได้เลย แล้วก็ไม่รู้จะทำตัวยังไงเวลาอยู่กับเพื่อนในกลุ่ม จนมาถึงทุกวันนี้! เราพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมทุกอย่าง จากอะไรที่เป็นตัวของตัวเองมากๆก็ลดลงค่ะ พี่เราบอกเรามาว่าชีวิตมหาลัยที่ว่ายากแล้ว ชีวิตการทำงานยากกว่าเยอะค่ะ เพราะฉะนั้นเราต้องรู้จักเพิ่งต้วเองให้ได้มากที่สุดแล้ววันนึงเราจะพบเพื่อนแท้ของเราจริงๆ เลยอยากรู้ว่าการคบเพื่อนเค้าวัดกันที่อะไรค่ะ
ปล. เราเป็นคนที่ค่อนข้างจะเรียนเก่งแต่ก็ไม่ถึงกับเก่งมากเท่าไหร่เพื่อนในกลุ่มมักจะขอความช่วยเหลือกับเราเสมอในตอนสอบและทำงาน พูดง่ายๆก็เกาะนั้นแหละค่ะ
ปล.2 เราเป็นคนที่รักเพื่อนมากให้ใจเกิน100% แต่ไม่รู้ว่าเพื่อนจะให้เรากลับมาเท่าไหร่
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ อาจจะมีงงบ้างแต่อย่างน้อยก็สบายใจกว่าการที่เราเก็บไว้คนเดียวค่ะ
...เฉาก๊วย...